Regulacja zaworów w silnikach motocyklowych

Stałe ograniczenie luzu między krzywką a zaworem do wartości około zera, zapewniłoby równowagę fazy rozrządu i cichobieżnej pracy maszyny, w praktyce nie jest to jednak możliwe ze względu na fizyczne właściwości metalu, który rozszerza się pod wpływem wysokiej temperatury a zwęża pod wpływem zimna.

Silnik zbudowano z różnych rodzajów metalu, z reguły zawory wydechowe silnie nagrzewane spalinami, powinny mieć większy luz –  inaczej zachowują się zawory dolotowe schładzane przez mieszankę. Producenci podają w instrukcji bezpieczny zakres luzu, jaki należy ustawić.

Czasami przylgnie zaworów uklepują się z czasem, należy zregenerować głowicę i wymienić zawory, regulacja w tym wypadku nie pomoże.

Rzadko spotykane są hydrauliczne kasatory luzu zaworowego, które nie nadają się do silników wysokoobrotowych.

Dopuszczalna norma jest różna dla poszczególnych typów maszyn. Ze względu na osiągi najlepszy jest minimalny luz, zapewniający najdłuższy czas otwarcia zaworów, lepsze napełnienie i opróżnienie komory spalania. Z kolei podparcie zaworów może spowodować ich nadpalenie w wyniku przegrzania – pierwszym objawem jest słaba lub nierównomierna praca silnika.

Czasami zbyt duży luz wywołuje stukanie, ale nie zawsze, w niektórych przypadkach nawet bardzo duże luzy nie są słyszalne. Z drugiej strony niektóre motory postukują przy bardzo rozgrzanym silniku.

Zawory regulujemy zawsze na całkiem wystygniętym silniku, zdejmujemy fajki ze świec, odkręcamy przewody doprowadzające olej i odkręcamy pokrywę zaworów – śruby są nietypowe, więc robimy to bardzo ostrożnie. Czasami pokrywa może być dodatkowo przymocowana silikonem (można posłużyć się gumowym młotkiem żeby ją zdjąć).

Następnie oglądamy uszczelkę, najczęściej jest wielorazowa, w starszych motorach stosowano uszczelki klienkierowane, które trzeba wymieniać za każdym razem.

Odkręcamy prawy lub lewy dekiel silnika i kluczem nasadowym obracamy wał korbowy żeby zmierzyć luz na każdym z zaworów. Robimy to wsuwając szczelinomierz między trzonek zaworu a śrubę regulującą. Krzywki wałków rozrządu trzeba skierować przeciwnie do miejsca współpracy z dźwigienką.

Luzujemy nakrętkę i wkręcamy lub wykręcamy śrubę, aż listek szczelinomierza ciasno wchodzi w przerwę. Przytrzymujemy śrubę i kontrujemy nakrętką. Ustawiamy luz określony przez prezydenta. Nakładamy z powrotem uszczelki i montujemy pokrywę zaworów.

Koncern Honda

Międzynarodowa korporacja produkuje dzisiaj samochody, motocykle, skutery, samoloty i silniki oraz maszyny budowlane, jest też największym producentem silników na świecie (ponad 25 mln rocznie). Głowna siedziba znajduje się w Tokio, a przedstawicielstwo w Europie w Offenbach am Main w niemieckiej Hesji.

Tworzy motocykle sportowe jak Honda CBR 954RR Fireblande, sportowo-turystyczne, Naked Bike, turystyczne (Honda Gold Wing), turystyczne enduro, Off Road (Cross), Cruiser, Quady, skutery i motorowery.

Założyciel firmy, Soichiro Honda urodził się w niewielkiej miejscowości w Japonii. Po wojnie z Rosją naprawiał rowery w kuźni ojca, jako mały chłopiec zobaczył pierwszy samochód – model T Forda, od tego momentu zaczęła się jego wielka pasja.

Jako młody człowiek został zatrudniony w warsztacie ART Co Service Station, jego właściciel był inspiracją do powstania samochodu wyścigowego w 1925 r. z ośmiocylindrowym silnikiem o pojemności 8 l, o mocy 100 km przy 1400 obrotach na minutę. Pięć lat później Soichiro sam zaczął brać udział w wyścigach.

Pierwszym założonym przez niego zakładem produkcyjnym był Tokai Seiki Heavy Industries, zajmujący się wytwarzaniem pierścieni tłokowych. Były zbyt kruche i często pękały więc Soichiro zapisał się na wieczorowe kursy metalurgii aby rozwiązać ten problem. Firma rozwijała się w trudnym okresie po wojnie z Rosją, przetrwała jednak i zbudowała swoją pozycję na rynku motocykli.

W 1936 r. Soichiro miał wypadek podczas rajdu i musiał zakończyć karierę jako kierowca. Skupił się na rozwijaniu firmy, którą sprzedał 10 lat później, aby powołać do życia Instytut Badań Technicznych a w 1948 r. Honda Motor Company Ltd. z kapitałem miliona jenów.

Wkrótce powstał model roweru z silnikiem (modpeda) TYP B o pojemności  90 cc³ z centralnie umieszczonym amortyzatorem i pojemnym bagażnikiem a po zwiększeniu kapitału przez szefa zarządu Takeo Fujisawe wypuszczono na rynek model z silnikiem dwucylindrowym, o pojemności 98 cc³, nazwany Dream.

Przełomowy okazał się nowy model, czterocylindrowy Dream TYP E, osiągający rekordową wówczas prędkość 72 km/h.

Wkrótce powstał też czterocylindrowy silnik o pojemności 146 cc³, z jednym zaworem ssącym i dwoma wylotowymi, tylnym popychaczem zaworów i wałkiem rozrządu nad wałkiem korbowym. Po tym sukcesie zapotrzebowanie na modpedy spadło i firma zaprzestała ich produkcji do 1951 r. Wówczas powstał pierwszy silnik czterosuwowy Hondy a w 1961 r. koncert stał się dzięki eksportowi do USA i Europy największym producentem motocykli na świecie.

Harley-Davidson Motor Company do czasów Wielkiego Kryzysu

Historia prestiżowej firmy sięgają 1901 r., William Sylvester Harley i Arthur Davidson zbudowali w swojej małej komórce za domem Davidsonów cztery silniki do zamontowania w ramie rowerowej.

Dwa lata później powstał pierwszy motocykl Silent Grey Fellow z jednocylindrowym silnikiem o pojemności 410  cc³.

Za  nieformalną datę powstania spółki uważa się 28 sierpnia 1903 r., jakiś czas potem dołączyli do niej bracia Arthura – William i Walter.

Wkrótce powstaje model o pojemności zwiększonej do 494 cc³, w 1904 r. wyprodukowali 8 maszyn a już w 1906 około 50. Wybudowali też obszerny gmach z siedzibą i warsztatami i wpisali firmę do amerykańskiego rejestru przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych, dlatego 17 września 1907 r. uważa się za oficjalną datę powstania koncernu.

Do dzisiaj główna siedziba mieści się w tym samym miejscu, przy obecnej Chestnut Street w Milwaukee w stanie Wisconsin. Prezesem mianowano Waltera Davidsone, firma zyskała ogromną sławę dzięki wygraniu przez niego wyścigu Catskill Mountains w 1908 r. Produkcja szybko wzrosła do 150 motocykli rocznie, rok później w modelu 5D zaczęto montować silnik w układzie V, o 2 cylindrach rozchylonych pod kątem 45˚.

W czasie I wojny światowej Harley-Davidon stał się największą fabryką motocykli na świecie, zaopatrywał 67 krajów, w tym także wojsko, ponieważ maszyny znakomicie sobie radziły w trudnych warunkach. Wyprodukowano około 20 000 motocykli, dla samego tylko wojska.

Po wojnie, w 1919 roku firma opracowała model Flat Twin Sport z silnikiem typu bokser. Dwa lata później maszyna z silnikiem o podwyższonej pojemności skokowej wygrała wyścig we Fresno, ustanawiając rekord prędkości wynoszący 100 mil na godzinę.

Nie zaprzestano jednak prac nad dalszymi ulepszeniami, w 1922 r. wprowadzono silniki o pojemności 1,2 l, wkrótce zaczęto montować tak charakterystyczny dla tych maszyn masywny bak w kształcie kropli wody, nazwany Teardrop tank, w sprzęgle zastosowano mechanizm widełkowy a w 1928 r. hamulec przedniego koła. Powstały sławne, klasyczne model jak Peashooter czy B Racer z oponami 3,5 lub 3,85 cala (około 9 cm).

Krach na giełdzie nowojorskiej i wielki kryzys gospodarczy jaki po nim nadszedł nie oszczędził firmy, produkcja drastycznie spadła, nastąpiły masowe zwolnienia.

Nie zaprzestano jednak wprowadzać innowacji jak zmianę ożebrowania cylindrów, co pozwoliło na lepsze chłodzenie i konstrukcja nowego modelu – EL 61 OHV z górnozaworowym silnikiem Knucklehead o pojemności 610 cc³.