Harley Davidson od 1939 r. do czasów współczesnych

Po wybuchu II wojny światowej armia USA rozpoczęła testy motocykli Indian i Harley-Davidson, aby sprawdzić, które lepiej sprawdzają się w warunkach polowych. Kontrakt na dostawy dla armii mógł wynieść przedsiębiorstwo na znacznie wyższy poziom, maszyny wykorzystywane w działaniach wojennych musiały osiągać prędkość ponad 105 km/h, mieć dobre właściwości jezdne przy małych prędkościach i sprawdzać się w różnym terenie. Ostatecznie wygrał Harley-Davidson i rozpocząl produkcję modelu WLA ze zmodyfikowanym zawieszeniem, większym prześwitem, aluminiową głowicą silnika i kaburę na pistolet maszynowy Thompson. Wyprodukowano około 88 000 sztuk i firma otrzymała nagrodę za produkcję wojenną. W tym czasie zaczęto powszechnie stosować czterobiegowe skrzynie. Odchodzący do cywila żołnierze mogli kupić motory za jedyne 25 dolarów!

W 1942 r. zmarł prezes firmy Walter Davidson, a jego stanowisko zajął syn, Wiliam Herbert Davidson, wkrótce zabrakło także Williama Harleya.

Po wojnie produkcja rosła, zastosowano nowy, lżejszy silnik Panhead z ulepszonym systemem smarowania oraz widelec z hydraulicznym systemem tłumienia drgań. W ten sposób powstał pierwszy model Hydra-Glide.

Firma musiała w tym czasie sprostać ostrej konkurencji ze strony przedsiębiorstw brytyjskich, sytuacja przemysłu amerykańskiego była ciężka i pomimo ogłoszenia upadłości przez przedsiębiorstwo Indian, Harley-Davidson miał poważne problemy finansowe.

Kolejny raz firmę uratowało zwycięstwo na wyścigach, w 1958 r. Carroll Resweber wygrał jedne z najważniejszych zawodów, AMA Grand National Championship a George Roeder pobił rekord prędkości osiągając ponad 177 mil na godzinę.

W 1969 r. prezes AMF, Rodney Gott, wieloletni fan maszyn Harleya-Davidsona, kupił firmę za 21 mln dolarów. Wkrótce zaczął się wielki boom na motory i firma zaczęła produkować po 75 000 egzemplarzy rocznie, w 1973 r. prezesem został John A. Davidson (syn Williama Herberta). Niestety był to także okres wzrastającej konkurencji ze strony tzw. wielkiej czwórki japońskiej, produkującej duże motocykle w stosunkowo niskich cenach.

Od około 1980 r. Harley-Davidson produkuje model turystyczny Tour Glide FLT z elastycznie zawieszonym silnikiem o pojemności 80 cc³ i łańcuchem zamkniętym w obudowie wypełnionej olejem, zwany Królem Autostrad. W 1981 r. przedsiębiorstwo uwolniło się spod kontroli AMF, wkrótce powołano Harley Owners Group i firma postanowiła odciąć się od modeli o nowoczesnym wyglądzie na rzecz tradycyjnych.

Harley-Davidson Motor Company do czasów Wielkiego Kryzysu

Historia prestiżowej firmy sięgają 1901 r., William Sylvester Harley i Arthur Davidson zbudowali w swojej małej komórce za domem Davidsonów cztery silniki do zamontowania w ramie rowerowej.

Dwa lata później powstał pierwszy motocykl Silent Grey Fellow z jednocylindrowym silnikiem o pojemności 410  cc³.

Za  nieformalną datę powstania spółki uważa się 28 sierpnia 1903 r., jakiś czas potem dołączyli do niej bracia Arthura – William i Walter.

Wkrótce powstaje model o pojemności zwiększonej do 494 cc³, w 1904 r. wyprodukowali 8 maszyn a już w 1906 około 50. Wybudowali też obszerny gmach z siedzibą i warsztatami i wpisali firmę do amerykańskiego rejestru przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych, dlatego 17 września 1907 r. uważa się za oficjalną datę powstania koncernu.

Do dzisiaj główna siedziba mieści się w tym samym miejscu, przy obecnej Chestnut Street w Milwaukee w stanie Wisconsin. Prezesem mianowano Waltera Davidsone, firma zyskała ogromną sławę dzięki wygraniu przez niego wyścigu Catskill Mountains w 1908 r. Produkcja szybko wzrosła do 150 motocykli rocznie, rok później w modelu 5D zaczęto montować silnik w układzie V, o 2 cylindrach rozchylonych pod kątem 45˚.

W czasie I wojny światowej Harley-Davidon stał się największą fabryką motocykli na świecie, zaopatrywał 67 krajów, w tym także wojsko, ponieważ maszyny znakomicie sobie radziły w trudnych warunkach. Wyprodukowano około 20 000 motocykli, dla samego tylko wojska.

Po wojnie, w 1919 roku firma opracowała model Flat Twin Sport z silnikiem typu bokser. Dwa lata później maszyna z silnikiem o podwyższonej pojemności skokowej wygrała wyścig we Fresno, ustanawiając rekord prędkości wynoszący 100 mil na godzinę.

Nie zaprzestano jednak prac nad dalszymi ulepszeniami, w 1922 r. wprowadzono silniki o pojemności 1,2 l, wkrótce zaczęto montować tak charakterystyczny dla tych maszyn masywny bak w kształcie kropli wody, nazwany Teardrop tank, w sprzęgle zastosowano mechanizm widełkowy a w 1928 r. hamulec przedniego koła. Powstały sławne, klasyczne model jak Peashooter czy B Racer z oponami 3,5 lub 3,85 cala (około 9 cm).

Krach na giełdzie nowojorskiej i wielki kryzys gospodarczy jaki po nim nadszedł nie oszczędził firmy, produkcja drastycznie spadła, nastąpiły masowe zwolnienia.

Nie zaprzestano jednak wprowadzać innowacji jak zmianę ożebrowania cylindrów, co pozwoliło na lepsze chłodzenie i konstrukcja nowego modelu – EL 61 OHV z górnozaworowym silnikiem Knucklehead o pojemności 610 cc³.